Prasa o filmie NIE ZAPOMNIJ MNIE

?Po zabawnych podróżach po świecie w filmie David chce odlecieć, David Sieveking ponownie skupia się na jednej postaci, ale tym razem trzyma się bliżej własnego domu ? pozostaje w domu swoich rodziców. Sfilmowany z humorem i zadziwiającą szczerością Nie zapomnij mnie koncentruje się na osobie matki reżysera, cierpiącej na chorobę Alzheimera, ale jednocześnie nieodparcie portretuje oboje rodziców, ich małżeństwo i sposób wychowania dzieci, nie oszczędzając też rodzeństwa. Ten film to nie tylko piękny hołd, złożony przez reżysera swojej matce. Sievekingowi udaje się wzruszająco przekazać, jak choroba potrafi ludzi zbliżyć i jak zmusza rodzinę do rozwiązywania w sposób konstruktywny własnych konfliktów. Piękne skomponowane zdjęcia rodzinne Adriana Stähli, a także doskonała ścieżka dźwiękowa, autorstwa Jessici de Rooij rozjaśniają tylko nastrój tego filmu.? Variety ?David Sieveking kilka lat temu opuścił dom, aby robić filmy. Teraz wrócił ? i nie bez powodu. Chce pomóc matce, która ma Alzheimera i odciążyć na kilka tygodni ojca, który od dłuższego czasu się nią opiekuje. Reżyser wchodzi w rolę opiekuna i dokumentuje to kamerą. Matka nie wie, co się z nią dziej, nie poznaje ludzi wokół niej, ale jej słowne kalambury, a także osobisty urok wcale nie wyblakły. Czas spędzony z matką staje się nieoczekiwaną podróżą w głąb rodzinnej historii rodziny reżysera. Nie zapomnij mnie to nie tylko film o chorobie Alzheimera, ale przede wszystkim wspaniała pozytywna deklaracja na temat miłości, życia i rodziny.? Letterboxd ?W filmie Nie zapomnij mnie Davida Sievekinga choroba jego matki staje się katalizatorem, służącym reżyserowi do odkrycia własnej przeszłości. Ta jednak przeplata się ze scenami, które podkreślają tragiczne żniwo, jakie niesie ze sobą choroba jego matki. Nie zapomnij mnie to melancholijne, choć również niepozbawione ironii, filmowe świadectwo, które tak naprawdę ma pomóc nam zrozumieć i zagłębić się w osobie, która znamy i kochamy, uświadomić sobie, że w ogóle była i co dla nas znaczyła.? Filmophilia. com ?Nie zapomnij mnie to bardzo osobista historia, jakże uniwersalna dla milionów ludzi, którzy mają kogoś, kto cierpi z powodu tej samej choroby, co matka reżysera. Choć zakończenie jest zaskakująco optymistyczne, jak na film o kobiecie z chorobą Alzheimera, powiedzieć o tym filmie, że jest artystyczny to za mało. To wspaniały portret chorej kobiety, która poprzez to staje się tak nam bliska.? vimooz. com  


Brak ocen
Prosimy zaczekać ...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

Dodaj komentarz