…?Pompejach? w reżyserii Paula W.S. Andersona

1. Historia trwającej mniej niż jeden dzień anihilacji olśniewającej metropolii tkwiła w umyśle Paula W.S. Andersona już od czasów szkolnych, gdy zafascynowała go swoim tragicznym wydźwiękiem oraz wspaniałą wizją świata starożytności.

2. Anderson i jego wieloletni przyjaciel, producent Jeremy Bolt, duet najbardziej znany z efektownych kreacji ponurego świata przyszłości w serii ?Resident Evil?, spędzili ponad sześć lat na zbieraniu materiałów i  rozwijaniu projektu.

3. Postać głównego bohatera, niewolnika Milo, który został gladiatorem, stawiała szereg różnych wyzwań, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż jest on zarówno obiektem romantycznych uniesień, jak i zawodowym wojownikiem. Do roli celtyckiego gladiatora wybrano Kita Haringtona, znanego widzom z popularnego serialu  ?Gra o Tron?. Aktor do roli gladiatora Milo przygotowywał się miesiąc przed rozpoczęciem zdjęć. Rola ta była najbardziej wymagająca fizycznie w karierze młodego aktora.

4. Kiefer Sutherland, który gra rolę Quintusa Attlusa Corvusa, zgodził się zagrać w filmie ze względu na scenariusz i ekipę.

 Plan filmowy

1. Inspirację do budowania wszystkich szczegółowych planów zdjęciowych Austerberry znalazł w bogactwie materiałów źródłowych zebranych przez lata przez archeologów oraz historyków. ?Spora część miasta istnieje dzisiaj w takiej samej formie jak dwa tysiące lat temu?, wyjaśnia scenograf (Austerberry). "Większość fresków oparliśmy na dziewiętnastowiecznych malowidłach sporządzonych w trakcie prac wykopaliskowych.. Oryginały uległy zniszczeniu przez mróz, gdy je odkopano. Zaczęły po prostu odłazić ze ścian. Malunki na ścianach rynku ulicznego w Pompejach zostały oparte na oryginałach ? w większości przypadków o charakterze politycznym ? które odkryto i poddano dokumentacji w trakcie prac wykopaliskowych. Dzięki temu, że ci ludzie podeszli do kwestii archiwizacji tak   starannie, a także ze względu na fakt, iż wiele ruin oraz artefaktów ciągle istnieje, byliśmy w stanie dość wiernie odtworzyć tamten okres w historii miasta?

2. Austerberry i jego ekipa zbudowali niemalże trzydzieści planów zdjęciowych, łącznie z wystawną willą Severusa, ulicami Pompei, amfiteatrem oraz areną, na której odbywa się kilka zaciekłych filmowych walk. Na potrzeby domostwa Severusa scenograf skorzystał z rozkładu oraz architektonicznych szczegółów dwóch istniejących pompejskich willi. ?Ten projekt dał nam możliwość pokazania poziomu wyrafinowania oraz bogactwa cywilizacji rzymskiej?, opowiada Anderson. ?Mieli system podgrzewania podłóg, osobny zbiornik wody pitnej, nawet pewien rodzaj kanalizacji. Wszystkie te udogodnienia uległy zapomnieniu na kolejne tysiąc siedemset lat po upadku Imperium Rzymskiego?.

3. Jednym z największych i najbardziej wyszukanych planów zdjęciowych były ulice miasta, których stworzenie zajęło departamentowi scenograficznemu około trzynastu tygodni.

4. Przed rozpoczęciem zdjęć Anderson i Berardi spędzili tydzień w prawdziwych Pompejach, rejestrując ruiny, góry oraz otaczający miasto krajobraz, ażeby wspomóc ekipę ludzi odpowiedzialnych za komputerową rekreację tego wspaniałego miejsca. W trakcie kilku zaledwie dni zrobili ponad 35.000 wysokiej rozdzielności zdjęć, zarówno z ziemi, jak i z powietrza.

5. Kostiumografka Wendy Partridge spędziła kilka miesięcy na poszukiwaniach informacji oraz materiałów potrzebnych do stworzenia filmowych strojów. ?Starałam się dowiedzieć jak najwięcej o szatach noszonych przez obywateli Imperium Rzymskiego, w szczególności Pompei?, opowiada Partridge. ?Odkryłam przy okazji interesującą rzecz ? mianowicie, styl ubioru nie różnił się w zależności od klasy społecznej, ludzie odróżniali się natomiast typem noszonych materiałów oraz ich kolorystyką. Szczególnie drogie były barwniki, między innymi fiolet i purpura ? jeśli ktoś nosił ubrania w tych kolorach, wiadomo było od razu, że pochodzi z bogatej rodziny?. Partridge i Austerberry czerpali inspirację w kontekście kolorów z licznych pompejskich fresków. ?Mnóstwo na nich pięknych fioletów, złota, a także odcieni zieleni. W tle tego wszystkiego zaakcentowano mocny karmazyn z dodatkami czerni. Partridge i jej ekipa krawcowych i szwaczek stworzyła na potrzeby filmu prawie 3.000 pełnych kostiumów.

Treningi

1. Cztery tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć aktorzy rozpoczęli trening, który miał im zapewnić wygląd zawodowych atletów, ale także pozwolić wytrzymać kręcenie scen walk przez 12 godzin dziennie. Na plan sprowadzono trenera Nuno de Sallesa

2. Nuno de Sallesa  opowiada, że ?Kit musiał zbudować masę mięśniową, więc jego trening opierał się w dużej mierze na podnoszeniu ciężarów oraz tradycyjnych ćwiczeniach kulturystycznych. Żadnego kardio, bo to bardzo szczupły facet. Adewale potrzebował spalić trochę tłuszczu, więc jego trening łączył w sobie kardio i wyciskanie ciężarów. Jak wspomina wspomina Akinnuoye-Agbaje ?Robiłem godzinę ćwiczeń kardio, potem dwie godziny treningu z kaskaderami, następnie miałem przerwę na lunch, a później wracałem na kolejną godzinę podnoszenia ciężarów pod okiem trenera. Pół godziny przerwy na ocenę postępów, a potem kolejna godzina kardio. Wszystko opłaciło się, kiedy wszedłem na plan i zacząłem grać w scenach walk. Taki trening fizyczny jest naprawdę potrzebny?.

3.  ?W trakcie kręcenia intensywnych scen akcji, jak klimatyczna walka bohaterów granych przez Kita i Kiefera, aktorzy byli zmuszeni wdychać taki pył, co sprawiało, że ich zadanie było jeszcze trudniejsze?. Sutherland potwierdza słowa o tworzeniu wiarygodnego środowiska, jednakże dodaje: ?Najgorszy był pył. Jeśli graliśmy akurat scenę z dialogami, każdy z nas wdychał mnóstwo pyłu, dlatego nie mogliśmy pracować zbyt długo nad niektórymi ujęciami?. Harington kontynuuje myśl starszego kolegi: ?Mieliśmy w zasadzie kontakt z każdym żywiołem, który pojawia się w tym filmie. Rzucano we mnie błotem, musiałem przeżywać burze oraz bardzo ostry wiatr. Zdarzało nam się pracować na zewnątrz, w amfiteatrze, gdzie temperatura wynosiła ponad 30 stopni, ale nic nie przebije tego pyłu?. Reżyser chciał by widoczne w filmie było poczucie rzeczywistości więc efekty komputerowe zostały ograniczone do minimum.

 Troszkę faktów

1. 24 sierpnia 79 roku n.e. nastąpiła erupcja Wezuwiusza, na skutek której utworzyła się chmura pyłu i odłamków, powiększająca się w każdej sekundzie o kolejne 1.5 miliona ton. Powstały w ten sposób śmiercionośny sięgał 30 kilometrów w głąb nieba, a mocne prądy wietrzne poniosły całość w kierunku Pompei oraz Herkulanum. W ciągu kilku godzin oba miasta zostały zakopane pod warstwą pyłu, a wulkaniczna chmura całkowicie przesłoniła Słońce, pozostawiając cały obszar w stanie permanentnej ciemności.

2. Wedle badań i pomiarów geofizyków sugeruje, że energia powstała w czasie erupcji Wezuwiusza z 79 roku n.e. była 100.000 razy większa od tej z bombardowania Hiroszimy. Większość mieszkańców miasta zmarła w ciągu kilku sekund na skutek nagłego podniesienia się temperatury. Wszyscy, którym udało się przeżyć, ponieśli śmierć przez spalenie lub uduszenie.

3. Lawiny piroklastyczne, takie jak te, których w 79 roku n.e. doświadczyli mieszkańcy Pompei, potrafią osiągać szybkość ponad 700 km/h oraz temperaturę w wysokości niemalże tysiąca stopni Celsjusza, anihilując wszystko, co stanie im na drodze. Erupcja Wezuwiusza z 79 roku n.e. wywołała również tsunami w Zatoce Neapolitańskiej.

4.  Tylko jeden wulkan w historii ludzkości był bardziej niebezpieczny od Wezuwiusza, tzw. superwulkan. Uważa się, że superwulkan, który wybuchł 250 milionów lat temu, doprowadził do największego w historii wymarcia życia na Ziemi ? erupcja wybiła prawdopodobnie aż do 95% zwierząt i roślin na całej planecie. Niektórzy naukowcy uważają, że to właśnie wybuch wulkanu, nie  asteroida, doprowadził 65 milionów lat temu do wyginięcia dinozaurów.

5. Drugim w kolejności najbardziej niebezpiecznym dla Ziemi wydarzeniem byłby poza asteroidą wybuch superwulkanu. Superwulkany są sto razy potężniejsze niż normalne wulkany ? i są w stanie doprowadzić do wyginięcia całego gatunku ludzkiego. Jeden z największych superwulkanów świata znajduje się pod Parkiem Narodowym Yellowstone w Stanach Zjednoczonych. Analiza płynnej skały wewnątrz uśpionego superwulkanu ujawniła, że taka super-erupcja jest możliwa bez żadnego zewnętrznego zapalnika czy jakiegokolwiek ostrzeżenia. Gdyby w parku Yellowstone doszło do takiego wybuchu, 2/3 terytorium Stanów Zjednoczonych stałoby się miejscem niezdolnym od utrzymywania życia ze względu na toksyczne gazy. Tysiące lotów zostałoby uziemionych, sieci komunikacyjne przestałyby działać, a miliony ludzi musiałoby opuścić swe domy. Od 2004 roku aktywność superwulkanu z Yellowstone wzrasta bardzo szybko, co powoduje wiele obaw ze strony naukowców.

6. Geolodzy oraz wulkanolodzy, którzy zajmują się tematem Wezuwiusza, przyznają, że wulkan może niedługo znowu wybuchnąć. Obserwatorium Wezuwiusza monitoruje 24 godziny na dobę aktywność sejsmiczną, emisję gazów oraz inne czynniki wewnątrz góry, aby dowiedzieć się jak najwcześniej o potencjalnej erupcji. Byłaby ona znacznie bardziej śmiercionośna niż kiedyś, ponieważ w Zatoce Neapolitańskiej żyje 3 miliony ludzi. Źródło: materiały prasowe


Brak ocen
Prosimy zaczekać ...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

Dodaj komentarz