?CYGANERIA? z MET Opera w ramach letnich powtórek 2 sierpnia w Multikinie!

2 sierpnia br. w kinach sieci Multikino, w ramach letnich powtórek spektakli, fani oper będą mogli zobaczyć na wielkim kinowym ekranie ?Cyganerię? z The Metropolitan Opera z polskimi napisami.

Słynna The Metropolitan Opera jak co roku zaprasza na letnie retransmisje w jakości HD swoich wcześniej transmitowanych spektakli. Również latem, gdy kończy się sezon, nowojorski teatr nie zapomina o operowych fanach zgromadzonych w kinach na całym świecie i wybiera kilka cieszących się największą popularnością przedstawień transmitowanych w ubiegłych latach w ramach cyklu ?The Met: Live in HD?.

Letni sezon operowy 2016 to cztery niezwykle popularne tytuły z żelaznego repertuaru, spektakle zabawne i poważne, w wykonaniu gwiazd światowej wokalistyki (w ?Napoju miłosnym? występuje polski baryton Mariusz Kwiecień). Operowe komedie reprezentować będą dzieła Donizettiego i Mozarta. Obok nich zobaczymy dwie tragedie Pucciniego.

?Cyganeria? (Giacomo Puccini) 2 sierpnia 2016, 18:00 Dyrygent: Stefano Ranzani | Reżyseria: Franco Zeffirelli | W rolach głównych: Kristine Opolais, Vittorio Grigolo, Susanna Phillips, Massimo Cavalletti | Przedstawienie transmitowano na cały świat 05.04.2014. | Przedstawienie trwa 2 godziny i 14 minut (w tym jedna 10-minutowa przerwa). ?Cyganerię? widzowie zobaczą w następujących kinach sieci Multikino: Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice, Kielce, Kraków, Łódź, Olsztyn, Rzeszów, Szczecin, Warszawa Ursynów, Wrocław Pasaż oraz Zabrze.

Przedstawienie w języku włoskim z polskimi napisami. Retransmisja w jakości obrazu HD i dźwięku DD Surround.

Obsada:* Massimo Cavalletti jako Marcello, malarz Vittorio Grigolo jako Rodolfo, poeta Oren Gradus jako Colline, filozof Patrick Carfizzi jako Schaunard, muzyk Donald Maxwell jako Benoît, gospodarz domu, a później jako Alcindoro, radca stanu Kristine Opolais jako Mim? Susanna Phillips jako Musetta Soliści, chór, chór dziecięcy i orkiestra The Metropolitan Opera

Stefano Ranzani dyrygent

Realizatorzy: Franco Zeffirelli reżyseria i scenografia Peter J. Hall kostiumy Gil Wechsler światło

Prowadzenie podczas transmisji: Joyce DiDonato

Realizacja telewizyjna transmisji: Barbara Willis-Sweete

* W kolejności śpiewania.

Treść opery Obraz pierwszy

Na poddaszu Paryż, Dzielnica Łacińska, około 1830 roku. W wieczór wigilijny malarz Marcello i poeta Rodolfo próbują ogrzać poddasze czynszowej kamienicy, na którym przyszło im mieszkać. Ponieważ nie mają żadnych pieniędzy na opał, palą w piecu kartkami z tekstem najnowszego dramatu Rodolfa. Wkrótce wracają na poddasze ich współlokatorzy: muzyk Schaunard i filozof Colline. Schaunard przynosi jedzenie, drewno na opał oraz pieniądze, które zarobił w dość osobliwy sposób: jakiś Anglik, chcąc pozbyć się swojej papugi, tak długo kazał mu grać ptakowi, póki ten nie zdechnie. W trakcie świętowania przez nich niespodziewanego uśmiechu losu przychodzi właściciel mieszkania, pan Benoit, aby pobrać czynsz. Po uraczeniu starszego pana winem, artyści nakłaniają go do opowiedzenia o swoich romansach, a następnie wyrzucają go za drzwi, udając oburzenie z powodu jego niewierności wobec małżonki. Pozbywszy się właściciela mieszkania, a zarazem kłopotu, Schaunard, Colline i Marcello wychodzą, by spędzić świąteczny wieczór w kawiarni ?Momus?. Rodolfo obiecuje przyjaciołom, że dołączy do nich, kiedy tylko skończy pisać artykuł do gazety. Poeta zostaje sam. Ktoś puka do drzwi. To Mim?, śliczna sąsiadka, której przeciąg na klatce schodowej zgasił świecę. Rodolfo zaprasza dziewczynę do środka. Mim? nagle słabnie. Kiedy Rodolfo ją cuci i zapala jej świecę, dziewczyna orientuje się, że w chwili zasłabnięcia zgubiła klucz. Prosi Rodolfa o pomoc w szukaniu. Podczas szukania przypadkowo obojgu gasną świeczki. Poeta odnajduje klucz, ale korzystając z ciemności, chowa go do kieszeni. Ujmuje drżącą dłoń dziewczyny i zaczyna opowiadać Mim? o swoich marzeniach. Ona z kolei mówi mu o swoim samotnym życiu w tej kamienicy, w której, utrzymując się z wyszywania, czeka na wiosnę. Z ulicy słychać ponaglające wołanie przyjaciół Rodolfa. Poeta odpowiada im, że nie jest sam i że zaraz do nich dołączy razem z pewną dziewczyną. Mim? i Rodolfo wyznają sobie miłość, po czym schodzą do kawiarni.

Obraz drugi

W Dzielnicy Łacińskiej W Dzielnicy Łacińskiej panuje przedświąteczny ruch. W ?Caff? Momus? Rodolfo przedstawia Mim? swoim przyjaciołom. W pobliżu przechodzi sprzedawca zabawek, Parpignol, otoczony przez grupę zaczepiających go dzieci. Do kawiarni z hukiem wchodzi Musetta, dawna ukochana Marcella. Musetta, wzbudzając zamieszanie swoim zachowaniem, jest teraz przyjaciółką starszego, ale bogatego Alcindora. Dziewczyna, chcąc zwrócić na siebie uwagę Marcella i wzbudzić w nim zazdrość, opowiada wszystkim wkoło o swoim wielkim powodzeniu u mężczyzn. Marcello, który początkowo jest obojętny na zaczepki Musetty, w końcu ulega wdziękowi dziewczyny. Musetta ma ogromną ochotę na swobodną rozmowę z Marcellem, dlatego pozbywa się Alcindora, każąc mu natychmiast iść do sklepu i kupić jej nową parę butów, bo ta, którą ma na sobie, jest rzekomo bardzo niewygodna. Kiedy Alcindoro odchodzi, Marcello i Musetta wpadają sobie w ramiona. Kelner przynosi rachunek, którego cała szóstka nie jest w stanie zapłacić. Koło kawiarni przemaszerowuje właśnie orkiestra wojskowa. Korzystając z zamieszania, artyści uciekają z kawiarni. Kelner wręcza więc niezapłacony rachunek Alcindorowi, który właśnie wrócił z nowymi butami dla Musetty.

Obraz TRZECI

Rogatka d?Enfer O świcie, na jednej z rogatek Paryża celnik przepuszcza wieśniaków, którzy przyszli do miasta sprzedać swoje wyroby. Z pobliskiej gospody dochodzą odgłosy zabawy. Pojawia się Mim?. Szuka miejsca, w którym mieszkają obecnie Marcello i Musetta. Kiedy odnajduje malarza, opowiada mu o swojej rozpaczy spowodowanej nieustanną zazdrością Rodolfa. Dziewczyna sądzi, że pozostaje jej jedynie rozstać się z Rodolfem. Rodolfo, który też przebywał w gospodzie, wychodzi na zewnątrz. Mim? chowa się. Marcello myśli, że dziewczyna odeszła i postanawia porozmawiać z Rodolfem. Poeta początkowo tłumaczy malarzowi, że chce odejść od Mim? ze względu na zmienność nastrojów ukochanej, lecz ? przyciśnięty do muru ? wyjawia w końcu przyjacielowi prawdziwy powód swojej decyzji: stan i tak już bardzo chorej Mim? mógłby się tylko pogorszyć z powodu ubóstwa, w jakim ukochani teraz żyją. Wybuchając płaczem, Mim? wychodzi z ukrycia, aby raz na zawsze pożegnać się z ukochanym. Tymczasem Marcello, słysząc śmiech Musetty, wbiega z powrotem do gospody. Podczas gdy Mim? i Rodolfo wspominają, jak bardzo byli niedawno szczęśliwi, Musetta wypada z gospody, kłócąc się z Marcellem, który przyłapał ją na flirtowaniu z innym. Obrzucając się nawzajem wyzwiskami, malarz i jego kochanka rozstają się, natomiast Mim? i Rodolfo postanawiają, że pozostaną razem aż do nastania wiosny.

Obraz CZWARTY

Na poddaszu Nadeszła wiosna. Rodolfo i Marcello, już bez swoich ukochanych, użalają się nad samotnością, którą muszą znosić. Colline i Schaunard przynoszą skromny posiłek. Aby wzajemnie podnieść się na duchu, wszyscy czterej zaczynają tańczyć i na niby pojedynkować się. Zabawę przerywa wejście Musetty, która mówi im, że Mim? czeka na dole i jest zbyt słaba, by wejść po schodach. Rodolfo wybiega pomóc Mim?, a tymczasem Musetta opowiada pozostałym o prośbie Mim?, aby ją zabrać do ukochanego, by mogła przy nim umrzeć. Rodolfo przyprowadza Mim?. Układają biedną dziewczynę na łóżku najwygodniej, jak to tylko możliwe. Tymczasem Musetta prosi Marcella, aby sprzedał jej kolczyki, a Colline wybiega zastawić swój płaszcz: chcą w ten sposób zdobyć pieniądze na lekarstwa dla chorej. Mim? i Rodolfo wspominają ich pierwsze szczęśliwe dni spędzone razem, kiedy nagle dziewczyna dostaje silnego ataku kaszlu. Przyjaciele Rodolfa wracają. Mim? mówi, że jest jej bardzo zimno i marzy o mufce, by móc sobie ogrzać choć dłonie. Musetta oddaje jej swoją mufkę. Mim? powoli traci przytomność, a chwilę później umiera. Rodolfo, który cały czas czuwał przy Mim?, myśli, że jego ukochana tylko zasnęła, ale jego przyjaciele uświadamiają mu, że jest inaczej. Zrozpaczony Rodolfo pada na martwe ciało Mim?.

Przedmowa do libretta

...deszcz czy susza, zimno czy kanikuła ? nic nie jest ważne dla tych zuchwałych awanturników...

Ich egzystencja to każdego dnia nowe dzieło geniuszu; codzienne problemy, które oni zdołają zawsze rozwiązać za pomocą śmiałych obliczeń...

Kiedy potrzeba ich do tego zmusza, są wstrzemięźliwi jak pustelnicy, lecz jeśli w ich ręce wpadnie nieco fortuny, oto jak galopują łeb w łeb ku najbardziej ekstrawaganckim wariactwom, kochają najpiękniejsze i najmłodsze dziewczęta, piją najlepsze i najstarsze wina i zawsze znajdują okna otwarte na tyle szeroko, by wyrzucać przez nie pieniądze; potem ? gdy ostatni grosz już umarł i pogrzebion ? znów posilają się przy okrągłym stoliku przypadku, gdzie nakrycie zawsze na nich czeka; przemytnicy wszystkich towarów, które czerpią ze sztuki, polujący od rana do wieczora na tę dziką bestię, która zwie się Pieniądz.

Cyganeria ma swój specjalny sposób mówienia, żargon... Jej słownictwo jest piekłem retoryki i rajem neologizmu.

Życie wesołe i straszne...!

(H. Murger, wstęp do ?Scen z życia cyganerii?) (*)

(*) Autorzy niniejszego libretta, miast naśladować krok po kroku książkę Murgera (także z powodów korzyści teatralnych i przede wszystkim muzycznych), zapragnęli zainspirować się jej esencją zamkniętą w tej godnej podziwu perfekcji.

Jeśli pozostali wierni charakterom postaci, jeśli bywali czasami omal pedantyczni w odtwarzaniu pewnych szczegółów miejsc, jeśli w akcji scenicznej przestrzegali stylu Murgera, dzieląc libretto na: ?obrazy wyraźnie odrębne?, w epizodach dramatycznych i komicznych chcieli postępować z tą pełną swobodą, którą ? słusznie czy nie ? mieli za niezbędną dla interpretacji scenicznej książki być może najbardziej wolnej we współczesnej literaturze.

Kto mógłby nie zmieszać w jednej delikatnej kobiecej postaci Mim? i Francine? Kto, gdy czyta o rączkach Mim?: ?bielszych niż rączki bogini nieróbstwa?, nie pomyśli o mufce Francine?

Autorzy sądzili, iż muszą uwidocznić, uwypuklić taką identyczność charakterów. Wydawało im się, że te dwie wesołe, delikatne i nieszczęśliwe istoty reprezentowały w tej ?komedii? o cyganerii jedną postać, której można by z pełną swobodą ? w miejsce imion Mim? i Francine ? dać na imię Ideał.

G. G. ? L. I.

Ze ?Słownika wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych? Władysława Kopalińskiego

bohema cyganeria, luźne ugrupowanie artystów, prowadzących życie nieregularne, indywidualistyczne, niekiedy ekscentryczne, wyrażające protest przeciw konwenansom, normom społecznym, obowiązującym poglądom estetycznym. ? fr. boh?me ?cyganeria? ze śrdw. łac. bohemus ?mieszkaniec Czech?; późn. o Cyganach, którzy, jak sądzono, przybyli z Czech.

Na podstawie ?Opery na cały rok? Lucjana Kydryńskiego ?Cyganeria? ? opera chybiona ? nie utrzyma się*

Włoski kompozytor Giacomo Puccini (1858?1924) ? twórca słynnych oper, choćby ?Toski?, ?Madame Butterfly? czy ?Turandot? ? urodził się w rodzinie, w której wszyscy jego przodkowie w linii prostej, począwszy od prapradziadka, byli muzykami o lokalnym znaczeniu. Tak więc, choć mały Giacomo nie wykazywał ochoty do nauki muzyki, matka ? dla podtrzymania rodzinnych tradycji ? zapisała go do miejscowej szkoły muzycznej, a chłopiec okazał się na tyle utalentowany, że już w roku 1875 mógł przyjąć pracę organisty w pobliskim kościele. Wprawdzie skomponowana w 1877 roku na lokalny konkurs kantata ?Juno? nie zdobyła żadnej nagrody, młody Puccini tak dalece rozsmakował się jednak w muzyce, że postanowił poświęcić jej całe życie.

Dzięki stypendium królowej Małgorzaty mógł studiować w konserwatorium w Mediolanie (1880?1883), zaś w rok po ukończeniu studiów zdołał wystawić pierwszą operę ? ?Willidy?. Na podstawie tego utworu znany wydawca muzyczny Giulio Ricordi zdecydował się zamówić u niego kolejną operę i choć ta druga poniosła porażkę (?Edgar?, 1889), to przecież dalsza współpraca Pucciniego i oficyny wydawniczej Ricordiego miała obu stronom przynieść sporo satysfakcji i sporo sukcesów.

Pierwszy odniósł Puccini operą ?Manon Lescaut?; prapremiera tego dzieła miała miejsce w Teatro Regio w Turynie 1 lutego 1893 roku. Dokładnie w trzecią rocznicę tryumfu ?Manon Lescaut? w tym samym teatrze odbyła się prapremiera ?Cyganerii? (1896). Przedstawienie poprowadził młody, obiecujący dyrygent Arturo Toscanini. Tym razem wielkiego sukcesu nie było. Wprawdzie publiczność przyjęła operę życzliwie, jednakże krytyka turyńska jednomyślnie oceniła ją negatywnie.

W trakcie pracy nad ?Cyganerią? doszło do przykrego incydentu: przypadkowo o planach Giacoma Pucciniego dowiedział się Ruggero Leoncavallo (przyjaciel Pucciniego z czasów studenckich), który również pracował nad operą według ?Scen z życia cyganerii? Murgera. Nastąpiła wymiana ostrych oświadczeń w mediolańskiej prasie: Leoncavallo podkreślał swe pierwszeństwo do tematu, Puccini zaś tłumaczył, że nic nie wiedział o projektach Leoncavalla, teraz zaś nie może już wycofać się z podjętej pracy. Wszystko to nie wytworzyło wokół dzieła dobrej atmosfery. ?Cyganeria? Leoncavalla miała premierę w Wenecji dopiero 5 maja 1897 roku (blisko półtora roku po Puccinim), odniosła nawet sukces, jednakże świat zapomniał o niej dość szybko i dziś już bardzo rzadko ? na zasadzie ciekawostki ? pojawia się na scenach. Natomiast ?Cyganeria? Pucciniego ? z librettem, nad którym po raz pierwszy pracowała razem znakomita spółka Giuseppe Giacosa i Luigi Illica ? drogę do powodzenia początkowo torowała sobie opornie. Po Turynie także premiery w Rzymie i Neapolu przyjęte były raczej chłodno i dopiero 8 kwietnia 1896 roku w Palermo nastąpiła prawdziwa eksplozja entuzjazmu. Publiczność zgotowała twórcy ogromną owację i nie chciała wyjść z teatru, póki nie powtórzono połowy ostatniego obrazu. Odtąd sukcesy towarzyszą ?Cyganerii? niezmiennie do dziś.

Twórczość Pucciniego jest pełna wewnętrznego żaru, silnie emocjonalna, czasem sentymentalna ? dlatego też zapewniła mu trwałą opinię najwybitniejszego po Giuseppe Verdim kompozytora oper, zamykającego zarazem długie dziesięciolecia włoskiej hegemonii w tej dziedzinie sztuki. Najlepsze dzieła Pucciniego do dziś nie schodzą ze scen teatrów operowych całego świata.

* Tytuł pochodzi od redakcji i są to słowa telegramu, który po prapremierze ?Cyganerii? wysłał do swojego wspólnika Carlo d?Ormeville, wpływowy dyrektor włoskiej agencji teatralnej.

KRISTINE OPOLAIS sopran Mimi

Łotewska śpiewaczka operowa. Pochodzi z rodziny o tradycjach muzycznych: jej matka była popularną piosenkarką popową, ojciec amatorsko grał na trąbce. W związku z tym, że matka nie spełniła swojego marzenia o zostaniu śpiewaczką operową, robiła wszystko, aby córka mogła rozwinąć swój talent. Od najmłodszych lat Kristine pobierała prywatne lekcje muzyki, m.in. u słynnej śpiewaczki Opery Narodowej w Rydze Reginy Frinberg. Studiowała pod kierunkiem Liliji Greidane, który rozwinął jej umiejętności wokalne. Była finalistką Międzynarodowego Przeglądu Śpiewaków Operowych im. Feruccia Tagliaviniego w Austrii w 2003 roku. W roku 2006 w Staatsoper Unter den Linden w Berlinie zadebiutowała rolą Toski. Śpiewa na największych scenach: The Metropolitan Opera, Wiener Staatsoper, Bayerische Staatsoper, Teatro alla Scala czy Royal Opera House Covent Garden. Zasłynęła jako wykonawczyni ról w operach Pucciniego, w tym Madame Butterfly. W tym spektaklu ?Cyganerii?, transmistowanym na cały świat, zastapiła nieoczekiwanie chorą Anitę Hartig i odniosła wielki sukces.

Vittorio Grigolo tenor Rodolfo, poeta

Włoch. Jedna z nowych gwiazd prestiżowej wytwórni płytowej SONY CLASSICAL. Ma 37 lat, a za sobą już występy na najbardziej prestiżowych scenach operowych świata. Podziwia go publiczność Royal Opera House Covent Garden w Londynie, Bayerische Staatsoper w Monachium, Los Angeles Opera, Wiener Staatsoper, Washington National Opera, Deutsche Oper Berlin czy Opernhaus Zürich. Jako trzynastolatek śpiewał partię pastuszka w ?Tosce? G. Pucciniego, a w wieku 23 lat stał się jednym z najmłodszych tenorów występujących na deskach słynnej mediolańskiej La Scali. W nowojorskiej The Metropolitan Opera pojawił się po raz pierwszy w 2010 roku. Zaśpiewał wtedy księcia Mantui w ?Rigoletcie? G. Verdiego i Rodolfa w ?Cyganerii? G. Pucciniego. Współpracuje z dyrygentami tej miary, co Riccardo Chailly, Lorin Maazel, Zubin Mehta, Riccardo Muti, Myung-Whun Chung, Gustavo Dudamel czy Antonio Pappano. Ma w swoim repertuarze ponad 20 najważniejszych partii tenorowych. Interesuje się także musicalem; wystąpił w ?West Side Story? L. Bernsteina.

Stefano Ranzani dyrygent

Włoch. Dyryguje orkiestrami operowymi i symfonicznymi od 1983 roku. Studiował m.in. u L. Bernsteina. Zanim zdecydował się na karierę kapelmistrza, uczył się gry na skrzypcach i fortepianie oraz kompozycji. Interesuje go przede wszystkim włoski repertuar operowy i w nim się specjalizuje (G. Verdi, R. Leoncavallo, P. Mascagni, G. Puccini, F. Cil?a). Prowadzi przedstawienia w mediolańskiej La Scali, Wiener Staatsoper, Washington National Opera, Opernhaus Zürich, Deutsche Oper Berlin, berlińskiej Staatsoper Unter den Linden, monachijskiej Bayerische Staatsoper, madryckim Teatro Real, barcelońskim Gran Teatre del Liceu czy podczas festiwali w Glyndebourne. W nowojorskiej Met wystąpił po raz pierwszy w roku 2009, dyrygując ?Tryptykiem? G. Pucciniego.

FRANCO ZEFFIRELLI reżyser, scenograf

Włoch. Legendarny już inscenizator operowy. Jego spektakle cechuje przepych, wierność librettu i dbałość o nawet najmniejszy szczegół. Jako reżysera pasjonuje go także dramat i film. Jest również producentem. Karierę filmową rozpoczął jako aktor, był też asystentem Luchina Viscontiego. Reżyserią teatralną zajmuje się od 1950 roku. Zadebiutował przedstawieniem ?Lul?? C. Bertolazziego. Reżyserował opery i przedstawienia teatralne w Londynie, Mediolanie i Nowym Jorku. Widzowie The Metropolitan Opera szczególnie ulubili sobie jego ?Turandot? i ?Cyganerię? G. Pucciniego. Jako reżyser filmowy zadebiutował w 1967 roku ?Poskromieniem złośnicy? wg W. Shakespeare?a, z Elizabeth Taylor i Richardem Burtonem w rolach głównych. Film ?Romeo i Julia? wg W. Shakespeare?a (1968) przyniósł mu nominację do Oscara za reżyserię.

Ceny biletów na letnie retransmisje Oper MET i Baletu Bolszoj: Elbląg, Kielce, Koszalin, Olsztyn, Radom, Słupsk, Włocławek: 30 zł - bilet normalny 25 zł - bilet ulgowy (dla uczniów i studentów z ważną legitymacją) 25 zł ? bilet Senior (dla osób powyżej 60 roku życia) 25 zł - bilet grupowy (dla grup zorganizowanych powyżej 15 osób)

Bydgoszcz, Gdańsk, Gdynia, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź (Silver Screen), Poznań Stary Browar, Rzeszów, Sopot, Szczecin, Wrocław Pasaż, Zabrze: 35 zł - bilet normalny 30 zł - bilet ulgowy (dla uczniów i studentów z ważną legitymacją) 30 zł ? bilet Senior (dla osób powyżej 60 roku życia) 30 zł - bilet grupowy (dla grup zorganizowanych powyżej 15 osób)

Warszawa Ursynów i Warszawa Złote Tarasy: 40 zł - bilet normalny 35 zł - bilet ulgowy (dla uczniów i studentów z ważną legitymacją) 35 zł ? bilet Senior (dla osób powyżej 60 roku życia) 30 zł - Bilet grupowy (dla grup zorganizowanych powyżej 15 osób)

Bilety już w sprzedaży w kasach kin oraz na stronie www.multikino.pl

Bilety grupowe dla grup powyżej 15 osób do nabycia u specjalistów ds. rezerwacji grupowej w poszczególnych kinach (telefony kom. pon.-pt. 9-17): https://multikino.pl/pl/informacje/szkoly/kontakt-rezerwacje-grupowe.

Źródło: materiały prasowe


Dodaj komentarz